Polski English

Prawo Druzów

ROZDZIAŁ V

PRAWO DRUZÓW


W trakcie poszukiwań tekstów określających prawa społeczne Druzów natrafiłem na fragment pisma Hamzy, które znalazł Sylvestre de Sacy pośród listów do jego wysłanników - misjonarzy. W prawdzie de Sacy przeglądał wiele dokumentów nakazujących określone zachowanie Druza, jednakże sam przedstawił je jako mało wiarygodne tzn. pochodzące od prawowitych przywódców. 

„…to, co tyczy się nakazów religii, że kiedy Unitariusz weźmie za żonę jedną z sióstr Unitariuszek, to dzieli się z nią po połowie tym co posiada. Jeżeli okoliczności zmuszą ich do rozwodu osądźcie, kto na tym stracił i co mu się za to należy. Jeżeli to kobieta będzie chciała wyzwolić się ze związku z mężczyzną a ten będzie dobrze się prowadził, a i tak kobieta będzie nalegać na separację, to on posiądzie połowę jej majątku. Jeżeli jednak ludzie religii osądzą, że to mężczyzna stosuje przemoc, kobieta zatrzymuje przy sobie wszystko to, co posiadła. Jeżeli to mężczyzna poprosi o rozwód, ponieważ nie zgadza się ze sposobem życia kobiety, zatrzymuje połowę tego, co ona posiada nawet ubrania, które kupiła za swoje pieniądze. Jeżeli mężczyzna chce rozwodu nie podając żadnego powodu, kobieta ma pełne prawo do połowy jego majątku, do domu i mebli w nim stojących, ubrań, pieniędzy, złota, inwentarza.„

Inni znani mi autorzy dzieł poświęconych Druzom traktowali temat kodeksów cywilnych bardzo pobieżnie. W opisowy sposób przedstawiali ogólny charakter prawodawstwa druzyjskiego odwołując się w dużej mierze do porównań z prawem muzułmańskim. W końcu w trakcie jednej z moich wizyt w as-Suweyda poznałem dyrektora Centrum Kulturalnego w as-Suweyda pana Fandi Abu Fahr, który to zaaranżował moje spotkanie zSzejch Akl ad-Duruz Husajn Dżarbu. Na spotkaniu poruszyłem między innymi temat prawodawstwa Druzów oraz braku jakichkolwiek tekstów jednolitych skupiających w sobie całość Prawa Druzyjskiego oczywiście tego dostępnego dla kogoś, kto nie jest związany tajemnicą religii druzyjskiej (będącego po inicjacji religijnej). Szejch zdziwił się bardzo mówiąc, iż zbiór praw Druzów był publikowany w oficjalnych dziennikach urzędowych nie tylko w Syrii ale wszędzie tam, gdzie znajdują się bracia Druzowie. W swojej hojności nie omieszkał podarować mi zbioru praw Druzów, który opatrzył swoim komentarzem i wydał własnym sumptem w czterech językach.

Zbiór ten postanowiłem przetłumaczyć i umieścić w mojej pracy magisterskiej jako ciekawe oryginalne źródło, z którego niewątpliwie nie tylko ja w przyszłości będę korzystał.

Tłumaczenie z języka arabskiego sprawia wiele kłopotów nie tylko na poziomie leksyki, ale także składni. Rozbudowane zdania, częste powtórzenia mogłaby znudzić przeciętnego polskiego lektora więc postanowiłem w niektórych fragmentach zrezygnować z dosłownego przekładu. W związku z charakterem prawnym tego przekładu robiłem to jednak bardzo rzadko. 

 

 

PRAWO CYWILNE SPOŁECZNOŚCI ZJEDNOCZONYCH DRUZÓW


Wstęp


Prawo cywilne członków mniejszości Zjednoczonych Druzów należy do najlepszych systemów prawnych jeżeli chodzi o powiązanie go z poszczególnymi etapami życia Druza.

System ten odnosi się do wszystkich problemów rodziny określając uprawnienia jej członków pozostających w powiązaniach rodzinnych przez całe życie. Ustala ograniczenia – zakazy dla kobiet. Zakazuje wielożeństwa oraz kontaktowania się byłych małżonków. Daje wolność ustanawiającego testament. U nas prawo do spadku posiada spadkobierca oraz inni jemu w jednej trzeciej wartości spadku lub więcej w zależności od szczegółowych wskazań prawa. Następnie porządkuje sprawy człowieka od poczęcia do wieku niemowlęcego.

Określa prawa dziecka, młodzieńca aż do jego małżeństwa i okresu macierzyństwa. Prawo zajmuje się także podziałem majątku oraz problemami następców i spadkobierców po śmierci Druza. 

Byłoby pożądanym, aby każdy będący w potrzebie korzystał z tej Księgi Praw, zwłaszcza nasi bracia na obczyźnie. Dlatego też wydaliśmy ją w czterech językach: arabskim, angielskim, hiszpańskim i francuskim, co na pewno ułatwi zrozumienie oraz przyczyni się do szerszego rozpowszechnienia.

Kodeks ten będzie przydatny dla każdego, kto chciałby pogłębić swoją wiedzę o systemie duchowo-prawnym tej grupy religijnej. Swoją dumę oraz szacunek kieruję ku naszym synom na emigracji za ich wytrwałość w walce z przeciwnościami losu. Wspomnę tu zwłaszcza Druzów zamieszkujących Amerykę i Nigerię, którzy jako pierwsi zachęcali mnie do wydania tej Księgi. Czując na sobie odpowiedzialność zjednoczenia Druzów na emigracji, chciałbym dla naszego dobra aby świadomość narodowa oraz dobre kontakty Druzów na obczyźnie z ich rodzinami w matce ojczyźnie były naszą radością oraz przykładem dla naszych braci i synów Arabów na emigracji. Uczucia do naszego szlachetnego kraju oraz obowiązek związania się z problemami ojczyzny powinny być świadczone mową i czynem. Moje modlitwy i życzenia o nieustającą zgodę kieruję do Boga, który słucha i odpowiada na prośby. 

Szejch Akl ad-Duruz Husajn Dżarbu

 

 Władze duchowe Zjednoczonych Druzów


W skład Najwyższej Rady Duchowej w społeczności Zjednoczonych Druzów wchodzi trzech Szejch al-Akl. Wybór na stanowisko Szejch al-Akl odbywa się według tradycji i szczególnych obrzędów religijnych. O fakcie tychże wyborów Najwyższa Rada Duchowa informuje prezydium rady ministrów. Jurysdykcja Rady Duchowej obejmuje Druzów w Syrii oraz wszystkich członków tej mniejszości na emigracji. Postanowienia mniejszości druzyjskiej mają charakter określony i niezależny. Ich reprezentantami są Szejchowie al-Akl. Funkcja Szejch al-Akl polega na przewodnictwie duchowym, wychowawczym i na dopilnowaniu umocnienia się arabskich zwyczajów islamskich.

Rada Duchowa zobowiązana jest do: Wydawania ustaw i orzeczeń zgodnych z duchem prawa tej grupy religijnej. Regulacji datków dobroczynnych al-wakf i powoływaniu wszelkiego rodzaju komitetów oraz organizacji niezbędnych w zarządzaniu sprawami religii, ustawodawstwem oraz dozorem. Zlecaniu urzędnikom prawa islamskiego dokonywania aktu ślubu oraz prowadzenia ceremonii pogrzebowych odbywających się w kraju i za granicą. Urzędnicy ci zobowiązani będą do rejestracji aktów ślubu oraz testamentów. Reprezentowania społeczności na całym świecie. Mianowania sędziów druzyjskich tak, aby nie kolidowało to z prawem państwa, w którym mieszkają a jednocześnie opierało się na tradycji społeczności Zjednoczonych Druzów. Wyznaczania i odwoływania kar najwyższych (takich jak ekskomunika). Ogłoszenia przynależności kogoś do grupy religijnej Druzów lub wstrzymania inicjacji religijnej poszczególnych członków.

 

Prawo Mniejszości Druzyjskiej


Prawo Szkoły Druzyjskiej regulowane są aktem nr 134 z roku 1945.
Oto treść:
1. Druzyjskie sądy będą postępować według następujących rozporządzeń:
Wybór sędziego druzyjskiego następuje na prośbę Najwyższej Rady Duchowej. Ministerstwo sprawiedliwości wydaje dekret o wyborze odpowiedniej osoby na to stanowisko przez przewodniczących duchowych.
2. Sądy druzyjskie mają dbać o szczególny charakter tej wspólnoty religijnej a zwłaszcza o jej niezależność i pełną wolność w praktykach religijnych i prawnych zgodnie z duchem tradycji społeczności i jej zasadami prawa.
3. Ustawy oraz postanowienia, które wydają sędziowie Szkoły Druzyjskiej są zatwierdzane przez Najwyższe Zgromadzenie Religijne Druzów w regionie Dżabal ad-Duruz. Zgromadzenie to jest najwyższym organem sądowym społeczności Druzów. Wszystkie te czynności odbywają się według zwyczajowych ceremoniałów tak, aby postanowienia były wiążące.

W roku 1959 i 1961 powstała przerwa (chaos) w funkcjonowaniu sądownictwa Szkoły Druzyjskiej. Obecnie pracuje się nad naprawą defektów wynikłych z tej sytuacji.
Niemniej ten oto Kodeks Prawa Cywilnego wykonywany jest treścią i duszą.

 

Kodeks Praw Obywatelskich Druzyjskiej Mniejszości Religijnej.


Tekst kodeksu wydano 24 lutego 1948 roku w Libanie. 2 lipca 1959 ogłoszono poprawki do niego. W 1953 roku kodeks ten pod numerem 59 zatwierdzono w Syrii. Modyfikowano go w roku 1975 na mocy ustawy nr 34 z wyszczególnieniem artykułu 307.

 

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Kiedy osiąga się zdolność do zawarcia małżeństwa?

Artykuł 1

Wiek młodzieńca uprawnionego do wejścia w związek małżeński określa się na 18 lat a wiek panny na 17 lat .

Art. 2

Szejch al-Akl lub sędzia Szkoły Druzyjskiej może zezwolić na małżeństwo młodzieńcowi, który ukończył 16 rok życia pod warunkiem, że medycznie stwierdzono, iż podoła wezwaniom związku małżeńskiego. Zezwolenie to musi posiadać aprobatę opiekuna młodzieńca.

Art. 3

Szejch al-Akl lub sędzia Szkoły Druzyjskiej może zezwolić na małżeństwo pannie, która ukończyła 15 rok życia pod warunkiem, że medycznie stwierdzono, iż podoła wezwaniom związku. Zezwolenie to musi posiadać aprobatę opiekuna panny.

Art. 4

W przypadku, gdy Szejch al-Akl lub sędzia druzyjski zezwoli na ślub między dwojgiem nieletnich a stanie się to bez zgody opiekunów, to każdy z dwojga małżonków ma prawo unieważnić związek w okresie 6 miesięcy zaczynając od momentu, kiedy osiągną dojrzałość określoną w Artykule 1.

Art. 5

Zabrania się generalnie zawierania małżeństw młodzieńcowi przed ukończeniem 16 a pannie przed osiągnięciem 15 roku życia.Zakaz zawierania związku małżeńskiego obejmuje także osoby chore psychicznie, cierpiące na choroby weneryczne oraz zaawansowaną gruźlicę. Obowiązek ustalenia stanu zdrowia przyszłych małżonków spoczywa na Szejch al-Akl lub jednym z sędziów druzyjskich, którzy nakazują wystawienie stosownego zaświadczenia przez uprawnionego do tego lekarza sądowego. Jednocześnie może się zdarzyć, iż jeden z Szejch al-Akl lub sędziów podważy to zaświadczenie i wtedy jego decyzja jest ostateczna oraz niepodważalna.

Art. 6

W przypadku, gdy panna, która ukończyła 17 lat poprosi o ślub, Szejch al-Akl lub sędzia powiadamia o tym fakcie opiekuna jej. Ten, jeśli w ciągu 15 dni nie ogłosi swojego sprzeciwu lub sprzeciw jest poparty kłamstwem, ślub dochodzi do skutku za sprawą decyzji Szejch al-Akl lub sędziego.

Art. 7

Opiekun małżeński musi być osobą ułożoną i odpowiedzialną, pełnoletnią oraz zdrową na umyśle.

Art. 8

Jeżeli któryś z przyszłych małżonków nie znajdzie opiekuna odpowiadającego stawianym warunkom, to Szejch al-Akl, sędzia lub inna wyznaczona osoba podejmie się pełnienia tej funkcji.

 

ROZDZIAŁ DRUGI

Jakie związki zabronione się prawnie.

Art. 9

Zabroniony i nieważny jest akt ślubu zawarty pomiędzy osobami pozostającymi w innym związku lub będącymi w okresie żałoby po małżonku.

Art. 10

Wielożeństwo jest zabronione, a jeśli mężczyzna ożeni się raz drugi to związek ten jest nielegalny.

Art. 11

Jeżeli mężczyzna rozwiedzie się z kobietą, zabrania mu się po raz drugi brać ją za żonę148.

Art. 12

Łono kobiety pozostanie niedostępne dla mężczyzny spokrewnionego z nią.

Wyklucza się związki mężczyzn z czterema grupami kobiet:

a. Matka mężczyzny i babcie jego.

b. Córki i wnuczki jego.

c. Siostry wraz z córkami, córki braci i wnuczki ich.

d. Ciocie i stryjenki jego.

Art. 13

Zabrania się związków kobiet z mężczyznami w przypadku, gdy wystąpi pokrewieństwo wynikłe z zawarcia małżeństwa.

Tu wydziela się 4 grupy kobiet:

a. Żony synów i wnuków.

b. Matki i babki żon.

c. Żony ojców i dziadków.

d. Córki i wnuczki żon.

 

ROZDZIAŁ TRZECI

O akcie ślubu.

Art. 14

Akt ślubu spisywany jest na specjalnym zgromadzeniu przy obopólnej, potwierdzonej obecnością świadków zgodzie. Świadkowie pochodzą ze strony narzeczonego i narzeczonej, przy czym, liczba ich nie może być mniejsza niż czterech. Akt ślubu podpisują dwoje małżonków oraz ich świadkowie. W przypadku, gdy jeden z przyszłych małżonków jest nieobecny a niemożność przybycia jest usprawiedliwiona, zgromadzenie przyjmuje podpis od uprawnionego pełnomocnika, a dokument pełnomocnictwa zawierający wysokość posagu (sumy pieniędzy płaconej przez mężczyznę rodzinie przyszłej żony) zostanie dołączony do aktu ślubu.

Art. 15

Zgoda na przyjęcie ślubów odbywa się przez wypowiedzenie specjalnej formuły a w przypadku osób niemych przez uczynienie stosownych gestów.

Art. 16

Akt ślubu jest wiążący prawnie tylko i wyłącznie gdy nada go Ṥayẖ al-̒Aḳl, sędzia lub osoba specjalnie wyznaczona do tego.

Art. 17

Szejch al-Akl lub sędzia druzyjski wyznacza w każdym regionie i miejscowości, w zależności od potrzeb, jednego lub więcej pełnomocników do wystawiania aktu ślubu.

Pełnomocnik ten udziela ślubu tylko i wyłącznie za pisemną zgodą Ṥayẖ al-̒Aḳl lub sędziego druzyjskiego.

Art. 18

Przygotowany akt ślubu pełnomocnik wysyła do Szejch al-Akl lub sędziego, aby ten potwierdził autentyczność i zarejestrował go. Akt ślubu jest ważny od daty jego zawarcia.

Art. 19

Do obowiązków Szejch al-Akl lub sędziego druzyjskiego będzie należało zarejestrowanie aktu ślubu w specjalnej Księdze.

Akt ślubu zostaje odesłany do właściciela w okresie do miesiąca od momentu zarejestrowania.

 

ROZDZIAŁ CZWARTY

O zobowiązaniach małżeńskich

Art. 20

Zobowiązania wynikłe z al-mahr i an-nafaka (znaczenie tych dwóch wyrazów znajdujemy w Rozdziale piątym i szóstym) wypełniane będą od momentu zatwierdzenia aktu ślubu. To samo tyczy się praw do dziedziczenia.

Art. 21

Żona, poza dwoma przypadkami: rozwód lub śmierć małżonka, nie ma prawa żądać drugiej części (al-muadżdżal) z al-mahr.

Art. 22

Żona zobowiązana jest do przebywania w domu małżonka po podpisaniu aktu ślubu i wcześniejszym skorzystaniu z pierwszej części (al-muadżdżal) z al-mahr. Dom ten musi spełniać warunki umożliwiające normalne przebywanie w nim dwóch małżonków.

Żona zobowiązana jest do towarzyszenia małżonkowi, jeżeli ten przeprowadzi się do innego miasta. Zobowiązanie to może być unieważnione przez ważny powód.

Art. 23

Mąż zobowiązany jest do stworzenia odpowiednich warunków życiowych żonie oraz do pomocy jej. Żona musi być posłuszna mężowi w spełnianiu praw i obowiązków małżeńskich.

 

ROZDZIAŁ PIĄTY

Co to jest al-mahr.

Art. 24

Al-mahr jest suma pieniędzy, którą mąż jest winien żonie według prawowitego aktu ślubu. Wartość al-mahr określa się w akcie ślubu. Jeżeli al-mahr nie zapisano w akcie to ustala go sędzia według wyznaczonych standardów.

Art. 25

Można określić wartość al-mahr całościowo lub tylko jego część. Możliwe jest także wyznaczenie terminu płatności.

Art. 26

Narzeczeni mogą zerwać umowę bez żadnych konsekwencji.

Co się tyczy prezentów zaręczynowych to:

Jeżeli zerwanie nastąpiło ze strony narzeczonego to nie wypada mu dopominać się o przedmioty, które podarował narzeczonej.

Jeżeli zerwanie nastąpiło ze strony narzeczonej musi ona zwrócić narzeczonemu wszystkie dane przez niego prezenty. W przypadku, gdy rzeczy podarowane uległy zniszczeniu, narzeczona musi je odkupić lub zwrócić ich równowartość w gotówce.

Art. 27

Utrata drugiej połowy al-mahr następuje w przypadkach:

Śmierć jednego z małżonków.

Nastąpi rozwód.

Śmierć małżonka przed faktycznym skonsumowaniem związku.

 

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Co to jest an-nafaka.

Art. 28

An-nafaka jest sumą pieniędzy wydaną przez mężczyznę na utrzymanie potomstwa i żony. W koszty an-nafka wchodzi jedzenie, ubranie, mieszkanie, usługi medyczne. Jeżeli żona jest zamożna, osłabiona lub chora, mężczyzna opłaca także służbę.

Realizacja an-nafaka następuje za porozumieniem małżonków lub na podstawie orzeczenia sędziego.

Art. 29

Obniżenie lub podwyższenie an-nafaka spowodowane może być podwyżką cen oraz poprawą lub pogorszeniem stanu zamożności małżeństwa.

Art. 30

Jeżeli żona prosi o an-nafaka a mąż wstrzymuje wypłacenie jej to, sędzia druzyjski wyznacza an-nafaka podług zamożności małżonków w momencie zgłoszenia sporu i nakazuje wypłacenie jej łącznie z przedpłatą na okres ustalony.

Art. 31

Jeżeli mąż nie jest w stanie zapłacić żonie an-nafaka wyznaczonego przez sędziego to, żona ma prawo do wzięcia pożyczki obciążającej imię jej męża poczynając od dnia zgłoszenia sprawy.

Art. 32

Jeżeli mąż porzuci żonę, zaginie lub wyjedzie i nie zostawi żadnej an-nafaka to, sędzia powołując się na niepodważalne dowody pozostawania kobiety w związku małżeńskim z tym mężczyzną zezwala żonie wziąć pożyczkę obciążającą imię jej męża.

Art. 33

Jeżeli sędzia zezwoli żonie na zaciągnięcie kredytu podług wymienionych wcześniej powodów a ona zrealizuje to postanowienie u jednego z bliskich, to ten może dopominać się zwrotu pieniędzy tylko od męża. Ale jeżeli żona zapożyczy się u obcych ludzi, to oni mogą dopominać się zwrotu pieniędzy od męża oraz od niej samej.

Art. 34

Jeżeli nieobecny mąż miałby jakieś pieniądze w rękach osób trzecich albo udzieliłby im kredytu i ciągnął z tego tytułu korzyści finansowe, a żona przedstawiłaby na to dowody w specjalnym sądzie jednocześnie składając przysięgę, iż nie jest rozwiedzioną, a mąż nie zostawił jej żadnej an-nafaka, to wyznacza się dla niej an-nafaka ze wspomnianych wyżej pieniędzy określonych na dzień złożenia skargi.

Art. 35

Suma pieniędzy zgromadzona na podstawie alimentów wyznaczonych przez sąd lub warunki ugody nie podlega utracie w wypadku rozwodu lub śmierci jednego z małżonków.

Art. 36

Jeżeli żona opuściłaby dom męża bez podania zgodnego z prawem powodu lub nie chciała wpuścić męża do domu bez wcześniejszego wniesienia prośby o przeprowadzkę, to an-nafaka zostaje zawieszona na okres trwania tego sporu.

 

ROZDZIAŁ SIÓDMY

O separacji.

Art. 37 

Rozwód małżeństwa jest możliwy tylko na podstawie decyzji sędziego druzyjskiego.

Art. 38

Mężczyzna nie może ożenić się z kobietą, jeżeli wcześniej sędzia druzyjski orzekł między nimi rozwód.

Art. 39

Jeżeli kobieta przed lub po ślubie dowiedziała się, iż mąż dotknięty jest chorobą uniemożliwiającą normalne przebywanie z nim np. trąd lub choroba weneryczna, to ma ona prawo prosić sędziego druzyjskiego o udzielenie separacji. W przypadku nadziei na wyzdrowienie sędzia wyznacza dwuletni okres rozłąki. Jeżeli w tym okresie choroba nie ustanie a mąż nie zgodzi się na wniosek żony o rozwód, to sędzia orzeka separację.Bycie niemową lub kulawym nie stanowi powodu do orzeczenia separacji.

Art. 40

Żona ma prawo prosić o separację, jeżeli mąż cierpi na chorobę uniemożliwiającą jemu normalne współżycie małżeńskie i jest to przypadłość określona przez lekarza jako nieuleczalna151.

Art. 41

Jeżeli mąż po ślubie popadnie w obłęd i nie wyzdrowieje po okresie 1 roku wyznaczonym przez sędziego, żona ma pełne prawo do separacji.

Art. 42

Małżonkowie maja prawo unieważnić akt ślubu polubownie ogłaszając to w obecności świadków przed sędzią druzyjskim, który musi zatwierdzić unieważnienie.

Art. 43

Jeżeli udowodni się mężowi cudzołóstwo, to żona musi wnieść wniosek o separację. W przypadku udowodnienia żonie cudzołóstwa mąż rozwodzi się z nią i przestaje na nim ciążyć obowiązek prawa al-mahr.

Art. 44

Jeżeli mąż zostanie skazany na 10 lat więzienia lub więcej i spędzi w nim 5 lat następujących po sobie, to żona po tym okresie ma prawo żądać separacji.

Art. 45

Jeżeli mąż ukrywa się lub zaginie na okres 3 lat a an-nafaka nie jest wypłacana to sędzia zgodnie z wnioskiem żony ogłasza separację. Jeśli zaś an-nafaka została wypłacona, wniosek żony zostaje uznany za nieuzasadniony. Jeśli mąż zaginie na okres 5 lat bez przerwy, a ciążyć będzie na nim obowiązek wypłacenia an-nafaka, która jednak nie będzie wypłacona przez okres 2 lat, to żona także ma prawo do separacji.

Art. 46

Jeżeli małżeństwo zostanie unieważnione z powodu nieobecności męża, a żona wyjdzie za mąż za drugiego mężczyznę, to powrót pierwszego męża nie jest powodem do unieważnienia ostatniego związku.

Art. 47

W przypadku, gdy w małżeństwie wystąpi konflikt a jeden z małżonków zwróci się do sędziego, w tedy sędzia wyznacza rozjemców: jeden z rodziny męża, jeden z rodziny żony. Chyba, że wśród bliskich nie znajdzie odpowiedniej osoby, wtedy sędzia wyznacza na tę funkcję kogoś z poza rodziny.

Art. 48

Rozjemcy muszą zapoznać się z powodem konfliktu i dołożyć wszelkich starań aby go rozwiązać. Jeżeli nie uda się uzyskać ugody małżonków, sędzia orzeka co następuje:

Jeżeli przy sporze upiera się mężczyzna orzeka się separację oraz całościowe lub częściowe wypłacenie al-mahr. Jeżeli spór pochodzi od kobiety, orzeka się utratę praw do al-mahr w całości lub po części. Sędzia osądza także to, co małżonkowie są sobie winni wobec wyrządzonych szkód.

Art. 49

W przypadku, gdy sędzia ogłaszając rozwód czuje, iż nie jest on do końca sprawiedliwy, może wyznaczyć żonie rekompensatę, dodatek do al-mahr za wyrządzone krzywdy moralne i materialne.

 

ROZDZIAŁ ÓSMY

O al- idda, okres żałoby, wyciszenia.

Art. 50

Okres al-idda obejmuje 4 miesiące od daty rozwodu, separacji lub śmierci męża. Al- idda u kobiety ciężarnej kończy się z momentem rozwiązania lub poronienia.

Art. 51

Al-idda nie obowiązuje, jeżeli rozwód lub unieważnienie aktu ślubu dokonano przez faktycznym zrealizowaniem związku.

Art. 52

Al-idda zaczyna się od daty ustalenia rozwodu, unieważnienia aktu ślubu lub śmierci męża nawet, jeżeli żona nie poinformuje o tym.

Art. 53

Mąż winien jest utrzymanie rozwiedzionej żonie w okresie al-idda. Nie należą się żonie żadne pieniądze po śmierci małżonka nawet, gdyby była ciężarna.

 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

O wychowaniu.

Art. 54

Matka ma prawo pierwszeństwa do wychowania i kształcenia swoich dzieci dopóki trwa związek małżeński i po separacji. Jeśli spełnia odpowiednie wymagania.

Art. 55

Opiekunka dziecka musi być dojrzała, godna zaufania, rozumna oraz zdrowa fizycznie tak, aby mogła chronić dziecko i wychowywać je. Opiekunka nie może być związana małżeństwem z kimś, kto jest obcy dla dziecka według nakazów religii.

Art. 56

Jeżeli opiekunka wyjdzie za mąż traci prawo do opieki na rzecz osoby, która następuje po niej, jeżeli chodzi o spełnienie wymagań stawianych osobie wychowującej dziecko. W przypadku braku odpowiedniej kandydatki na tę funkcję, dzieckiem zajmą się najbliżsi. W momencie ustania okoliczności wzbraniających, opiekunka może znowu zajmować się dzieckiem.

Art. 57

Prawo do opieki w pierwszej kolejności należne jest matce i jej najbliższej rodzinie. Po niej prawo to przechodzi na ojca i jego najbliższych. Tak więc, jeżeli umrze matka dziecka, wejdzie ona w związek małżeński określony w Artykułach 12 i 13 lub nie będzie spełniać innych wymogów dotyczących wychowywania dziecka, prawo opieki przechodzi na jej matkę. Ta, jeżeli okaże się niezdolna do tej funkcji, dzieckiem zajmie się matka ojca dziecka. Następne w kolejności są siostry dziecka z wyszczególnieniem siostry rodzonej – z dwojga rodziców, siostra matki, siostra ojca, następnie córki sióstr rodzonych, córka siostry matki, następnie ciocie dziecka od dwojga rodziców, ciocie rodzone matki, ciocie rodzone ojca, następnie córka siostry ojca, córki brata, następnie stryjenki dziecka od dwojga rodziców, stryjenki matki, stryjenki ojca, następnie ciocie matki, ciocie ojca, następnie stryjenki macoch, stryjenki ojczymów dalej w tym porządku..

Art. 58

Jeżeli kobiety w kręgu rodziny nie spełniają warunków niezbędnych przy wychowywaniu dzieci, wtedy obowiązek ten przechodzi na linię męską rodziny w porządku prawa dziedziczenia:

Ojciec.

Dziadek.

Brat rodzony.

Brat ojca.

Synowie brata rodzonego.

Synowie brata ojca.

Stryj.

Stryj ojca.

W przypadku, gdy dwie lub więcej osób godne są wychowywać dziecko, pierwszeństwo mają posiadający większe kwalifikacje oraz starsi.

Art. 59

Jeżeli nie można znaleźć odpowiednich osób, o których mowa w Art. 58 to opiekę nad dzieckiem przejmą osoby, z którymi związek dziecka jest niedozwolony i są to:

- Ojciec matki.

- Brat matki.

- Jego syn.

- Stryj ze strony matki.

- Wujek od dwojga rodziców.

- Wujek ze strony ojca.

- Wujek ze strony matki.

W opiece nad dziewczynkami nie mogą brać udziału następujące osoby:

- Córki stryja.

- Córki stryjenki.

- Córki wujka.

- Córki cioci.

- Synowie stryja.

- Synowie stryjenki.

- Synowie wujka.

- Synowie cioci.

Wymienione osoby zachowują prawo do opieki nad chłopcami. Syn stryja jako jedyny, po dogłębnym zbadaniu jego morale przez sędziego, może być dopuszczony do opieki nad dziewczynką. W innym wypadku sędzia powierza ją innej zaufanej kobiecie.

Art. 60

Opłaty związane z opieką nie są częścią an-nafaka. Jeżeli dziecko potrzebować będzie pieniędzy, ojciec zobowiązany jest je podarować.

Art. 61

Jeżeli matka dziecka byłaby opiekunką a byłaby rozwiedziona lub pozostawałaby w związku z osobą, z którą małżeństwo dziecka jest niedozwolone prawnie, lub byłaby w okresie al-idda to ma prawo do egzekucji alimentów. Ojciec dziecka zobowiązany jest zbudować mieszkanie, gdyby nie miało ono gdzie mieszkać. Bogaty ojciec musi także zapewnić służbę, jeżeli opieka nad dzieckiem tego wymaga. Do alimentów ma prawo matka dziecka oraz wszystkie opiekunki.

Art. 62

Jeżeli matka wychowuje dziecko nie otrzymując zapłaty, jego ojciec jest ubogi a dziecko nie miałoby pieniędzy nawet od tych, z którymi jego związek jest zabroniony, to sędzia zezwala na zaciągnięcie pożyczki na imię ojca dziecka.

Art. 63

Jeżeli znajdzie się odpowiednia opiekunka wśród osób niedozwolonych dziecku a ojciec dziecka będzie bogaty i mimo to nie będzie miało pieniędzy, to matka ma pierwszeństwo w otrzymaniu zapłaty i wychowaniu dziecka. Także, jeżeli ojciec byłby biedny lub bogaty, dziecko miałoby pieniądze lub nie a matka wolałaby zachować dziecko bez otrzymywania zapłaty za wychowanie niż oddać je opiekunce, a ojciec odebrałby je i wysłał do obcej opiekunki, to nie postępuje według prawa i musi odesłać je do matki oraz wypłacić jej pensję niezależną od pieniędzy dla dziecka.

Art. 64

Okres opieki kończy się dla chłopca, kiedy osiągnie 7 rok życia. Dla dziewczynki wiek ten określa się na 9 lat. Po tym okresie ojciec zobowiązany jest odebrać dziecko. Jeżeli ojciec i dziadek nie żyją, to dzieci wysyła się do bliskich krewnych. Co się tyczy dziewcząt, to przekazuje się je tylko do osób, z którymi ich związek jest dozwolony. W wypadku braku odpowiedniej rodziny zastępczej dzieci pozostają u swoich dawnych opiekunów chyba, że sędzia inaczej orzeknie.

Art. 65

Zabrania się wywozić dziecko z kraju matki przed zakończeniem okresu opieki baz jej wyraźnej zgody. A jeżeli rozwodnik weźmie swoje dziecko od niej z powodu ślubu jej z obcokrajowcem, a będzie ona jedynym opiekunem, to zezwala się ojcu podróżować z dzieckiem aż do czasu, kiedy do matki dziecka powróci prawo do opieki – lub do kogoś, kto te opiekę sprawuje.

Art. 66

Rozwiedziona matka nie może podróżować z dzieckiem, nad którym sprawuje opiekę bez wyraźnej zgody ojca jego. Tak samo innym kobietom, które sprawują opiekę nad nim, zabrania się przenosić dziecko z wyznaczonego miejsca opieki chyba, że zezwoli na to ojciec lub sędzia, gdy dziecko nie ma ojca.

 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

O an-nafaka należnej synom od ich ojców.

Art. 67

Na ojcu ciążą trzy rodzaje an-nafka wypłacane dzieciom. An-nafka dotyczy młodszego, biednego dziecka niezależnie czy jest to chłopiec, czy dziewczynka do chwili, gdy chłopiec zacznie sam na siebie zarabiać a córka wyjdzie za mąż.

Art. 68

Ojciec zobowiązany jest do wypłacania an-nafka swojemu starszemu synowi, jeżeli ten cierpi na chorobę uniemożliwiającą mu zarobek. Biedna córka niezamężna zawsze będzie otrzymywać pieniądze od swojego ojca.

Art. 69

Nikt nie będzie pomagał ojcu w wypłacaniu an-nafka jego w pełni sprawnemu synowi.

A jeżeli ojciec jest bliski śmierci, obowiązek wypłacania an-nafka przechodzi na tych, którzy przejmują go w przypadku braku ojca.

Art. 70

Matka jako pierwsza przed innymi bliskimi zobowiązana jest wypłacić pieniądze synowi będącemu w potrzebie. Jeżeli rodzice są biedni a dzieci mają prawo do wypłacenia na-nafka uczyni to bogaty członek rodziny, któremu to ojciec dziecka w momencie polepszenia sytuacji finansowej zwróci pieniądze.

Art. 71

Jeżeli ojciec jest na skraju ubóstwa a jego bliscy są bogaci, przy czym niektórzy z nich mają prawo do dziedziczenia i równi są w więzach pokrewieństwa, to przewagę ma ten z prawem do dziedziczenia i na tym spoczywa obowiązek zapłaty na-nafaka. Gdy takiej równości nie ma, to najbliżsi dziecku krewni wypłacają na-nafaka podług stopnia ich godności do spadku.

Art. 72

Jeżeli dziecko będzie w potrzebie i jego ojciec popadnie w biedę a będzie miało krewnych, z których jedni mają prawo do spadku a drudzy nie, to przewagę mają bliscy w linii wstępnej pokrewieństwa i ci wypłacą na-nafaka. Jeżeli wszyscy krewni mają prawo do dziedziczenia przewagę ma stopień godności do spadku i według niego będą wypłacać dziecku na-nafaka.

Art. 73

Jeżeli nieobecny ojciec byłby winien na-nafka swojemu dziecku a miałby pieniądze lub ruchomości zdeponowane u tych dzieci lub osób trzecich albo ciągnąłby korzyści z pożyczonych pieniędzy, to sędzia nakazuje wypłacenie an-nafaka dzieciom z tego kapitału. Jeżeli jednak ojciec zdeponowałby pieniądze w nieruchomościach to nie sprzedaje się ich. Sędzia natomiast może zezwolić na zaciągnięcie pożyczki pod zastaw nieruchomości.

Art. 74

Ojciec nie płaci an-nafaka żonie swojego biednego syna, ale gwarantuje ją, więc jeśli powstanie potrzeba wypłacenia an-nafaka wypłaci ja a syn zwróci mu pieniądze gdy poprawi się jego sytuacja materialna.

 

ROZDZIAŁ JEDENASTY

O an-nafka, która należy się rodzicom ze strony synów.

Art. 75

Bogate potomstwo pełnoletnie lub niepełnoletnie, kobieta lub mężczyzna zobowiązane jest wypłacać an-nafaka swoim rodzicom oraz dziadom będącym w potrzebie.

Art. 76

Biednej kobiecie, która wyszła za mąż za mężczyznę nie będącym ojcem dziecka, an-nafaka wypłaca mąż. Jeżeli jednak jej mąż byłby biedny lub nieobecny to bogate dziecko kobiety wypłaci an-nafaka a jej mąż zwróci pieniądze, gdy powróci lub poprawi się jego sytuacja materialna.

Art. 77

Syn zobowiązany jest wypłacić an-nafaka ojcu tylko, gdy ma stałe dochody a jego ojciec jest niezdolny do pracy i musi utrzymać żonę. Biedny syn posiadający rodzinę musi przyjąć rodziców do swojego domu oraz w miarę możliwości dać im to, co potrzebują.

Art. 78

Jeżeli syn byłby nieobecny a miałby pieniądze w rękach osób trzecich to sędzia może z tej sumy wyznaczyć an-nafaka dla potrzebujących rodziców. Gdyby depozytariusz lub kredytobiorca wypłacił pieniądze ojcu nieobecnego syna bez zgody tego ostatniego lub nakazu sędziego, to będzie musiał ręczyć za to, co nie podlega zwrotowi.

Art. 79

Nie ma związku prawo dziedziczenia z obowiązkiem an-nafaka ciążącym na synach w kierunku ich rodziców. An-nafaka jest w tym przypadku powinnością najbliższej rodziny wobec siebie.

Art. 80

Ci, z którymi zakazany jest związek małżeński utrzymywani będą przez zamożnych spadkobierców nawet nieletnich podług stopnia ich godności do spadku.

 

ROZDZIAŁ DWUNASTY

O władzy w rodzinie.

 

Art. 81

Ojciec sprawuje władzę nad młodszymi i starszymi dziećmi płci męskiej i żeńskiej niezależnie czy pozostają one pod opieką matki czy krewnych.

Art. 82

Jeżeli dziecko osiągnie wiek dojrzałości, ale będzie upośledzone psychicznie władza ojcowska nie ustaje nad nim.A jeśli osiągnie dojrzałość i będzie w pełni sił fizycznych i intelektualnych a z biegiem czasu stanie się obłąkane, to władza ojcowska powraca nad nie na mocy wyroku sędziego.

Art. 83

Jeżeli ojciec jest osobą uczciwą i godną zaufania zezwala mu się na dysponowanie pieniędzmi dziecka oraz używanie ich w interesach.

Art. 84

Jeżeli ojciec posiadający wymienione w Art. 83 cechy sprzeda coś z ruchomości lub nieruchomości dziecka, kupi coś jemu lub udzieli pożyczki z jego pieniędzy osobą trzecim a będzie to czynił z wyraźnymi uchybieniami i nieuczciwie, sędzia wyznaczy kuratora, który unieważni poczynania ojca. Jeżeli chodzi o akt wynajmu, to dziecko nie ma prawa prosić o jego unieważnienie przed wygaśnięciem umowy nawet, jeśli osiągnie pełnoletność. Akt kupna przechodzi zaś na ojca a nie obciąża dziecka.

Art. 85

Jeżeli ojciec byłby chory psychicznie, nie miał zdolności organizacyjnych lub byłby skazany na karę więzienia uniemożliwiającą przez długi czas kontrolę nad dzieckiem, wówczas nie może sprzedawać majątku dziecka bez zgody sędziego, nawet gdyby przynosiło to zysk.

Art. 86

Jeżeli ojciec jest utracjuszem a jego zachowanie nie daje gwarancji, że zachowa pieniądze dziecka, sędzia wyznacza kuratora, któremu przekazany zostaje majątek dziecka.

Art. 87

Zabrania się ojcu obracać pieniędzmi dziecka dla własnych korzyści. Nie wolno mu kupować, sprzedawać lub dawać pod zastaw majątku dziecka. Także pożyczanie innym pieniędzy dziecka dla wyciągnięcia własnych korzyści jest zabronione bez specjalnego pozwolenia sędziego. Ojciec nie może także ustalać darowizny lub innych szlachetnych przekazów na podstawie majątku dziecka.

 

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

O pełnomocnictwie.

Art. 88

Pełnomocnik jest osobą zarządzająca spadkiem po śmierci ojca. Pełnomocnik może być wskazany w testamencie lub wyznaczony przez sędziego.

Art. 89

Jeżeli ktoś wyznaczony zostanie na pełnomocnika w testamencie nie może wycofać się po śmierci ojca chyba, że sędzia orzeknie inaczej.

Art. 90

Jeżeli ktoś wybrany zostanie na pełnomocnika bez jego wiedzy, to ma prawo odrzucić lub przyjąć funkcję. O swojej decyzji musi powiadomić sędziego.

Art. 91

Pełnomocnikiem może być żona, matka lub inna kobieta dziedzicząca lub nie. Matkę lub inną kobietę można wyznaczyć na współpełnomocnika.

Art. 92

Pełnomocnik wskazany w testamencie musi osiągnąć wiek 18 lat. Pełnomocnik wyznaczony przez sędziego musi osiągnąć wiek 21 lat.

Wymaga się od pełnomocnika, żeby był rozumny, godny zaufania, obowiązkowy i spełniający wszystkie powinności prawa cywilnego.

Art. 93

Jeżeli pełnomocnik wskazany nie spełnia warunków wymienionych w Art. 92 to sędzia zwalnia go z obowiązku i przejmie jego funkcję.

Art. 94

Sędzia nie ma prawa odwołać pełnomocnika wskazanego, jeżeli ten byłby sprawiedliwy i godny przyjęcia tej funkcji. A jeżeli osoba wskazana byłaby nie w pełni sił wykonywać te funkcję to sędzia wyznaczy jej pomocnika lub sam ją zastąpi do czasu odzyskania sił.

Art. 95

Jeżeli udowodni się pełnomocnikowi nielojalność, sędzia natychmiast odwołuje go z tej funkcji.

Art. 96

Pełnomocnika wyznacza się dla niepełnoletniego dziecka (al-ḳāṣir) gdyby nie miał opiekuna lub pełnomocnika wskazanego w testamencie.

Art. 97

W momencie osiągnięcia pełnoletniości przez dziecko nadaje mu się prawo do rozporządzania majątkiem przepisanym w testamencie.

Art. 98

Jeżeli dziecko osiągnie pełnoletniość, ale będzie chore psychicznie, nieodpowiedzialne lub ciążyłyby na nim jakieś oskarżenia, to nie ma ono prawa do majątku przepisanego w testamencie. Majątek ten zostaje przekazany pełnomocnikowi wyznaczonemu przez sędziego.

 

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

O obowiązkach opiekuna (al-wali).

Art. 99

Opiekun ma obowiązek chronić i pomnażać majątek nieletniego dziecka.

Art. 100

Opiekun może dowolnie rozporządzać ruchomym majątkiem nieletniego, nawet gdyby ten ostatni nie potrzebował zysków, jednakże na to sędzia musi wydać pozwolenie.

Art. 101

Opiekun nie może sprzedać nieruchomości z majątku nieletniego z wyjątkiem praw następujących:

Wynikiem sprzedaży nieruchomości jest ponadprzeciętny zysk.

Sprzedażą nieruchomości spłaca się dług zmarłego.

Jeżeli do realizacji testamentu niezbędne są pieniądze uzyskuje się je sprzedając nieruchomości za odpowiednią wartość.

Jeżeli nieletni jest w potrzebie a nie ma pieniędzy ani towarów, które mógłby sprzedać oraz, jeżeli ciążące na nim wydatki przewyższają jego dochody.

Jeżeli nieruchomości popadłyby w ruinę a nieletni dziedzic nie miałby pieniędzy na ich remont.

Art. 102

Wymaga się od sędziego aby przed podpisaniem aktu sprzedaży przestudiował dokładnie wspomniane wyżej prawa a zezwolenie opierało się na przynajmniej jednym z nich.

Art. 103

Opiekun wskazany w testamencie lub wyznaczony, zanim przystąpi do pełnienia swojej funkcji, musi dowiedzieć się od tego, kogo sędzia wyznaczył do spisania majątku dziedzicznego, co z ruchomości i nieruchomości przypisane jest niepełnoletniemu oraz przedstawić mu stosowne zezwolenia.

Art. 104

Opiekun zobowiązany jest na koniec każdego roku do składania sprawozdania o przychodach i rozchodach nieletniego. Jeżeli będzie zwlekał z tym mimo ostrzeżenia, sędzia może go zwolnić z pełnienia funkcji.

Art. 105

Zabrania się opiekunowi i jego bliskim używać pieniędzy nieletniego dla wyciągnięcia własnych korzyści.

Art. 106

Opiekun nie może spłacać swoich zobowiązań pieniędzmi nieletniego. Nie może także pożyczać ich sobie.

Art. 107

Opiekun nie może powierzać swoich obowiązków osobom trzecim chyba, że za zgodą sędziego do uczestnictwa w konfliktach i rozprawach sądowych. Pełnomocnik sam uchyla osobom trzecim pozwolenie na reprezentowanie go.

Art. 108

Jeżeli testament lub sędzia wskaże dwóch opiekunów to żaden nich nie może działać oddzielnie, jak tylko w wymienionych przypadkach:

Przygotowanie zmarłego.

Obrona nieletniego w konfliktach.

Żądanie zwrotu pożyczki.

Zapłata długów nieletniego na podstawie wyroku sądowego lub świadectwa dłużnego lub innego dowodu.

Realizacja określonego testamentu dla określonego biedaka.

Dokonanie niezbędnych dziecku zakupów.

Przyjmowanie prezentów.

Zwrot pożyczki i złożonego depozytu.

Zwrot tego, co zachował sobie zmarły nie realizując nakazów sądowych.

Sprzedaż tego, co mogłoby się zepsuć po zbiorach.

Art. 109

Jeżeli funkcję opiekuna obejmie dwóch ludzi a następnie jeden z nich zrezygnuje, to sędzia wyznaczy temu co pozostaje pomocnika.

Art. 110

Jeżeli matka nieletniego jest opiekunem, nie może zarządzać spadkiem dziecka, jak tylko do wysokości swojej części spadku.

Art. 111

Opiekun nie może zwalniać dłużników zmarłego z powinności płatniczych jak tylko za zezwoleniem sędziego.

Art. 112

Do obowiązków opiekuna należy porozumienie z dłużnikami zmarłego i sieroty, którzy sprzeciwiają się płatnościom. Do tych czynności niezbędne jest pozwolenie sędziego.

Art. 113

Opiekun musi uporządkować sprawy z roszczącymi pretensje do zmarłego lub sieroty na podstawie zatwierdzonych dokumentów lub decyzji sądu.

Art. 114

Opiekun nie jest władny w sprawach długów, innych spraw oraz testamentu zmarłego.

Art. 115

Jeżeli opiekun spłaci dług zmarłego bez podstawy jakiegoś oficjalnego dokumentu, decyzji sądu lub zgody największych spadkobierców, wtedy opiekun ten zobowiązany jest dać gwarancje.

Art. 116

Gdy dziecko stanie się pełnoletnie, ciąży na nim obowiązek zapłaty swojemu opiekunowi. Opiekun zobowiązany jest do szczegółowego przedstawienia swojej działalności. A jeżeli an-nafaḳa nie zostałaby wypłacona opiekunowi to nakazuje ją sędzia lub ten sam sobie ją wypłaci.

Art. 117

Jeżeli opiekun nagle umrze, to osoba reprezentowana musi wystawić przed podziałem dóbr testamentu gwarancje na swoją część spadku. Pokryciem mogą być przedmioty wartościowe lub, jeżeli są zużyte, dziedziczący daje gwarancje pieniężne.

Art. 118

Opiekun przekazuje majątek młodemu dziedzicowi pod nadzorem sędziego lub kogoś specjalnie przez niego wyznaczonego.

 

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

O ograniczaniu praw.

Art. 119

Sędzia ogranicza prawa chorych psychicznie, otępiałym i wszystkim nieodpowiedzialnym jednocześnie wyznaczając im pełnomocników. Złą kondycję psychiczna określa lekarz wystawiając stosowny dokument.

Art. 120

Sędzia musi powiadomić o powodach ubezwłasnowolnienia.

Art. 121

Rozporządzenia osoby chorej wydane przed i po ogłoszeniu ubezwłasnowolnieniu są nieważne. Uznaje się rozporządzenia wydane przed ogłoszeniem ubezwłasnowolnienia w czasie, gdy osoba była zdrowa.

Art. 122

Osoba, którą się ubezwłasnowolnia może stawić się przed Sędzią, który powinien ją wysłuchać

.

Art. 123

Nie uznaje się rozporządzeń osób otępiałych i nieodpowiedzialnych przed ogłoszeniem ubezwłasnowolnieniem chyba, ze przyniosły one korzyści tym osobom.

Art. 124

Rozporządzenia głupca, tego, co trwoni majątek i jest nieodpowiedzialny wydane przed ogłoszeniem ubezwłasnowolnienia są zgodne z prawem i realizowane. Te wydane po ogłoszeniu ubezwłasnowolnienia nie są respektowane przez prawo chyba, że dotyczą małżeństwa, rozwodu, wypłacenia an-nafaḳa ciążącego na tej osobie lub decyzji testamentowych jeżeli nie miałby spadkobierców.

Art. 125

Majątek osoby ubezwłasnowolnionej przekazuje się po wygaśnięciu okresu odebrania praw, ale tylko za orzeczeniem sędziego.

 

ROZDZIAŁ SZESNASTY

O zaginionym i jego zarządcy.

Art. 126

Słowem al-mafkud określa się człowieka zaginionego, którego miejsce pobytu jest nieznane i nic nie wiadomo o jego życiu czy śmierci.

Art. 127

Jeżeli al-mafkud zostawił przed swoim zniknięciem pełnomocnika żeby opiekował się jego majątkiem to tej osoby nie odsuwa się od funkcji chyba, że dopuści się zdrady lub będzie niezdolny. Pełnomocnik nie może osiedlać się w nieruchomościach nieobecnego chyba, że zezwoli na to sędzia.

Art. 128

Jeżeli al-mafkud nie pozostawi żadnego pełnomocnika, sędzia wyznaczy go, aby chronił majątek nieobecnego, sprzedawał plony jego ziemi, odbierał pożyczki udzielone przez al-mafkud.

Art. 129

Przy wyborze zarządcy stosuje się te same kryteria co przy wyborze spadkobiercy (al-wasi).

Art. 130

Do obowiązków pełnomocnika należy sprzedanie za zezwoleniem sędziego tego, co jest nieprzydatne lub popadałoby w ruinę z ruchomości oraz nieruchomości a nieobecny nie miałby pieniędzy na naprawę. O dochodach ze sprzedaży pełnomocnik powiadamia sędziego, który przekazuje te pieniądze nieobecnemu w chwili jego pojawienia się lub wciąga je w dziedzictwo jeśli okaże się, że nie żyje.

Art. 131

Pełnomocnik zobowiązany jest wypłacać z pieniędzy nieobecnego wszystkie należne an-nafaka oraz koszty dbania o majątek pozostawiony.

Art. 132

Sędzia udziela pełnomocnikowi pozwolenia na reprezentowanie nieobecnego w sporach.

Art. 133

Pełnomocnik zobowiązany jest na koniec każdego roku przedstawić bilans rozchodów i przychodów nieobecnego Sędziemu. Jeżeli pełnomocnik zwleka z tym, a otrzyma wcześniej ostrzeżenie odwołuje się go z funkcji.

Art. 134

Sędzia ogłasza śmierć nieobecnego jeżeli jest ona wysoce prawdopodobna i minęło 10 lat od jego zaginięcia. Jeżeli jednak nic nie wskazuje na śmierć nieobecnego sędzia po 10 latach od jego zaginięcia przeprowadza dokładne dochodzenie, które musi wykazać czy nieobecny żyje, czy umarł.

Art. 135

Po ogłoszeniu śmierci nieobecnego z zachowaniem zasad z Art. 134 następuje podział majątku pomiędzy spadkobierców jego. Ci nie mogą korzystać z dziedzictwa przed upłynięciem 2 lat od ostatecznego ogłoszenia o śmierci nieobecnego.

Art. 136

Jeżeli nieobecny powróci lub udowodni się, że żyje a sędzia ogłosi już o jego śmierci, to spadkobiercy zobowiązani są do zwrotu otrzymanej części majątku w naturze lub równowartości towarów w gotówce przyjmując za wykładnik ceny w momencie podziału majątku.

 

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

O genealogii (an-nasb).

Art. 137

Minimalny okres ciąży wynosi 180 dni a maksymalny 300 dni.

Art. 138

Jeżeli żona urodzi po okresie 180 dni od zawarcia aktu ślubu, dziecko automatycznie przyjmuje nazwisko ojca. Jeżeli jednak poród nastąpi przed tym okresem, to dziecko przyjmuje nazwisko ojca tylko za jego wyraźna zgodą.

Art. 139

Decyzja o nie nadaniu nazwiska ojca dziecku musi nastąpić w okresie do miesiąca po jego narodzinach lub powiadomieniu o tym fakcie nieobecnego ojca.

Art. 140

Odrzucenie dziecka przez ojca nie może mieć miejsca gdy:

Ojciec chce odrzucić dziecko po okresie wyznaczonym w Art. 139.

Ojciec chce odrzucić dziecko już po wyraźnym określeniu chęci nadania nazwiska.

Matka urodzi martwe dziecko. Ojciec chce odrzucić dziecko po sądowym głoszeniu praw dziecka do nazwiska.

 

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

O testamencie i spadku.

Art. 145

Testament jest dobrowolnie spisywanym dokumentem darowizny na wypadek śmierci.

Art. 146

Żeby testament był ważny musi być wystawiony przez pełnoletnią, zdrową na umyśle osobą, która dobrowolnie przekazuje majątek swoim spadkobiercom.

Art. 147

Nie można zrealizować testamentu, jeżeli jego majątek stanowi zastaw pod pożyczkę chyba, że wierzyciele zwolnią majątek i zezwolą na podział spadku.

Art. 148

Testament może dotyczyć całości lub części majątku zmarłego, który przekazany będzie spadkobiercom lub osobom trzecim.

Art. 149

Pozbawiony jest spadku ten, który świadomie i z premedytacją dopuści się mordu na autorze testamentu.

Art. 150

Autor testamentu może przekazać swój majątek na cele dobroczynne.

Art. 151

Różnice religijne wśród osób występujących w dokumencie nie wpływają na prawomocność testamentu.

Art. 152

Spadkobierca może korzystać ze spadku zaraz po ogłoszeniu testamentu. Spadek odrzucony zostaje rozdzielony według nakazów religii.

Art. 153

Autor testamentu może odwołać go w całości lub częściowo oraz zmieniać go jak tylko chce.

Art. 154

Jeżeli majątek testamentu zostałby zaprzepaszczony przez nieumyślne błędy spadkobierców to nie spoczywa na nich obowiązek złożenia gwarancji. Jeżeli jednak utrata majątku byłaby skutkiem umyślnych i zamierzonych działań to winny z dziedziców musi złożyć stosowną gwarancję – zastaw według wartości testamentu.

Art. 155

Jeżeli jeden ze spadkobierców wskazanych w testamencie umrze przed autorem testamentu a ten nie zmieni zapisu dotyczącego tego spadkobiercy przed jego śmiercią, to część zapisaną w testamencie przechodzi w ręce dziedziców spadkobiercy jeżeli takich posiada, jeżeli nie, to jego cześć testamentu dzielona jest między żyjących współspadkobierców testamentu.

Art. 156

Jeżeli autor testamentu i jego beneficjant umrze w tym samym czasie i nie można określić, który z nich pierwszy, to prawo do części zapisanej w testamencie przechodzi na dziedziców spadkobiercy jeśli takich posiada, jeżeli nie, to dzieli się majątek testamentu pomiędzy dziedziców autora testamentu według nakazów religii.

Art. 157

Jeżeli ktoś spisze testament jako kawaler a następnie ożeni się i Bóg pobłogosławi go dziećmi, unieważnia się ten testament i rozdziela się majątek jego według nakazów religii. Jeżeli jednak nie będzie miał dzieci, to realizacja testamentu nastąpi po określeniu udziału małżonków w majątku

Art. 158

Autor testamentu potwierdza i rejestruje testament u sędziego druzyjskiego lub Szejch al-Akl. Testament po zarejestrowaniu jest gotowy w każdej chwili do natychmiastowej realizacji bez dodatkowej decyzji sędziego. Testament niezarejestrowany może być tylko zrealizowany, gdy sędzia orzeknie o jego prawomocności.

Art. 159

Spadkobiercy zobowiązani są zwrócić się z prośbą do sędziego o nadanie wartości prawnej testamentowi w ciągu 2 lat od śmierci autora testamentu. Jeżeli tego nie zrobią trącą prawo do majątku testamentu. Nie dotyczy to niepełnoletnich, niepełnosprawnych i chorych psychicznie. Oryginał testamentu zdeponowany jest u sędziego, zainteresowani otrzymują tylko potwierdzoną kopię.

Art. 160

Sędzia może wyznaczyć swojego zastępcę w osobie jednego z ludzi religii do ułożenia i potwierdzenia testamentu. Człowiek ten zgłasza testament do zarejestrowania u sędziego, jeżeli autor testamentu zażyczy sobie tego.

Art. 161

Jeżeli autor testamentu przebywał za granicą to może potwierdzić autentyczność dokumentu przez wyznaczoną do tego instytucję władzy w tym kraju. Realizacja testamentu w Libanie nastąpi tylko za okazaniem tekstu wykonawczego od sędziego druzyjskiego zgodnego z przyjętą procedurą wykonawczą praw zagranicznych na ziemiach libańskich i syryjskich.

Art. 162

Rejestracja testamentu następuje u sędziego druzyjskiego. Autor testamentu składa podpis w rejestrze w obecności przynajmniej 2 świadków, którzy też podpisują się. Następnie sędzia potwierdza czynności formalne wykonane w jego obecności. Autor testamentu otrzymuje potwierdzoną kopię testamentu.

Art. 163

Jeżeli autor testamentu jest analfabetą to potwierdza prawdziwość jego treści w obecności sędziego przez złożenie odcisku palca w rejestrze. Sędzia odczytuje testament przy spadkobiercach lub przynajmniej 2 z nich.

Art. 164

Testament może pozostać nieujawniony. Żeby to uczynić, autor testamentu wkłada go do koperty, po czym lakuje ją czerwonym woskiem a sędzią przykłada pieczęć sądową i podpisuje ją lub powinność tę spełnia 4 świadków. Następnie sędzia spisuje protokół z tego, co uczynili oraz nadaje numer dokumentu w księdze testamentów. Potwierdzoną kopie przekazuje się autorowi testamentu. Sędzia zatrzymuje u siebie zalakowana kopertę i treść testamentu jest znana tylko jemu.

Art. 165

Po śmierci autora testamentu otwiera się kopertę w obecności jego bliskich i odczytuje się testament, po czym rejestruje się go w księdze testamentów. Oryginał testamentu zachowuje sędzia a bliscy otrzymują potwierdzoną kopię.

Art. 166

Jeżeli autor testamentu zechciałby dotrzeć do niejawnego testamentu aby poprawić go lub cofnąć, to sędzia spisuje z tego zajścia protokół podpisując go. Podpisy składają także czterej świadkowie aktu.

Art. 167

Jeżeli ktoś z bliskich wniósłby prośbę o ogłoszenie śmierci autora testamentu i o oszacowanie majątku spadku, to sędzia orzeka podział dziedzictwa według prawomocnie sporządzonego testamentu lub, jeżeli takiego nie ma podział majątku następuje według nakazów religii.

Art. 168

W przypadku, gdy nieboszczyk nie pozostawił po sobie testamentu lub testament unieważniono podział majątku następuje według nakazów religii.

Art. 169

Każde zagadnienie dziedziczenia odnosi się do mądrości nakazów religii. Jeżeli spadkobierca wskazany w testamencie umrze to jego spadkobiercy prawni przejmują majątek przepisany mu w testamencie.

 

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

O darowiznach al-awkaf.

Art. 170

We wszystkim co dotyczy al-wakf: zarządzanie nią, korzystanie z niej, prawomocność, wyznaczenie osób uprawnionych do otrzymania al-wakf, podziału zysków z niej, stosujemy specjalne akta al-wakf, tradycję i nakazy religii oraz prawodawstwo obecne.

Art. 171

Sędzia druzyjski, w przypadku braku podstawy prawnej we współczesnym prawie, opiera się w swoich rozporządzeniach na nakazach religii muzułmańskiej, szkoły hanafickiej lub innym prawodawstwie nie będącym w sporze z doktryną muzułmańską.

Art. 172

Powyższe prawa opublikowane będą w Dzienniku Ustaw. Wszystkie prawa niezgodne z powyższym tracą wartość wraz z wydaniem tego Zbioru Praw i Obowiązków.